خلوت شال و کلاه می کند

----------------------------------

بر سر آنم که گر زدست ...

برنمی آید

نه

غصه

کف می کند ، سر می رود

از لیوان هایی که لحظه های سر خوش را

سرخ و سفید می شوند

تا سردردی که دستمال پیچ

خلوت

شال و کلاه می کند

به خیابان می زند

انبوه انبوه

سفید و سیاه ، زردو سرخ

میدان گرفته اند

دیو ضرب می گیرد

روی دل تنهایی

باباکرم می زند

فرشته

کلاه شاپو بر سر گذاشته

میرقصد

می رقصاند

اندوه هایم را که لباس شب پوشیده اند

و نیشخندهایشان را

در هوای همیشه رها می کنند

.................................................

درگذشت نادر ابراهیمی غم انگیز بود ، انگار آتش بدون دود.باز هم در سوگ یکی دیگر از شهروندان داستان نویسی کشور نشسته ایم.

..............

فروغ شماره ۱۳۴ در شمارگان کم چاپ شد و نسخه اینترنتی آن هم به روز شد.بخوانید:http://www.forough.net/6th%20Year/Year-87/134/134.htm

در این شماره از فروغ سروده ای که در بالا خواندید همراه با سروده هایی از رضا چایچی ، یزدان سلحشور، ایرج ضیایی،  مرضیه قوپرانلو ، علیرضا مجابی(م.آذرفر)ومحمود معتقدی نیز چاپ شده است

http://www.forough.net/6th%20Year/Year-87/134/star-poems.htm