امروز روز خبرنگار است.روز قلم های شکسته و اندیشه های فرو خورده شده.امروز روز مردان و زنانی است که خود زبان خود می برند پیش از آن که دیگران کمر به بریدن زبان آنها ببندند.امروز روز مردان و زنان خانه به دوش است ،سرگردان با جیب های پر از هوا .امروز روز چشمان باز مردم است.چشمانی که پس از آخرین پلکی که بر هم گذاشتند دیگر نتوانستند پلک بگشایند.امروز روز مردان و زنانی است که ناچارند گزینشی به زندگی و جهان بنگرند.ناچارند ببینند و برای مردم بنویسند ندیدیم.امروز روز مردان و زنانی است که قلمشان دیدنی های سیاه را سفید می نویسند و قرمز را آبی.امروز روز خبرنگار است.روز مردان و زنان ...

 روز خبـرنگـار را به هـمه همکـارانم در رسـانه های گونـاگون به ویـژه همکـاران روزنـامه نگـار شـادبـاش می گویم.نمی دانم چه آرزویی برای خودم و شما همکارانم داشته باشم.خودتان آرزو کنید.من هم آمین می گویم.

پی نوشت: چه اندازه دردناک است که در آستانه روز خبرنگار بسته شدن روزنامه ای بیکاری و سرگردانی همکارانمان را در پی داشته است.همه زندگی ما روزنامه نگاران همین است.هر روز از روزنامه ای به روزنامه ای دیگر بدون امید به پایداری و ماندگاری